سیانان گزارش میدهد: جهش سازمانیافته نفرتپراکنی علیه مسلمانان در هند
سرویس خارجی-
بر اساس گزارشی تحقیقاتی که «سی.ان.ان» منتشر کرده است، اقلیتهای مذهبی هند طی سال گذشته با افزایش «سرسامآور» سخنان نفرتانگیز، از جمله از سوی رهبران ارشد حزب ملیگرای حاکم، مواجه بودهاند.
مسلمانان هند، با جمعیتی حدود ۲۰۰ میلیون نفر
(بر اساس سرشماریهای غیررسمی ۲۰۲۳)، بزرگترین اقلیت دینی این کشور و دومین جامعه مسلمان بزرگ جهان پس از اندونزی هستند. با این حال، این جمعیت گسترده همواره با تبعیض(که شاید بتوان آن را تبعیض سیستماتیک نامید) و خشونتهای فرقهای مواجه بوده است. در سالهای اخیر، با روی کار آمدن حزب بهاراتیا جاناتا(BJP) و سیاستهای هندوتوایی آن، فشارها بر مسلمانان افزایش یافته است. قانون اصلاح شهروندی(CAA) مصوب ۲۰۱۹، که به اقلیتهای غیرمسلمان کشورهای همسایه حق شهروندی میدهد، اما مسلمانان را مستثنی میکند، نمونهای از این تبعیض است. همچنین، حوادثی مانند شورشهای دهلی در ۲۰۲۰ و حملات مکرر به جوامع مسلمان نشاندهنده افزایش اسلامهراسی سازمانیافته است. افزون بر این، محدودیت در حجاب در برخی ایالتها، تخریب منازل و کسبوکارهای مسلمانان تحت عنوان اقدامات قانونی، و حذف آثار اسلامی از کتب درسی، بخشی از سیاستهای تبعیضآمیز دولت است. با وجود این، مسلمانان هند همچنان نقش مهمی در سیاست، اقتصاد، و فرهنگ این کشور ایفا میکنند، اما نگرانیها در مورد کاهش آزادیهای مذهبی و حقوق شهروندی آنها رو به افزایش است.
حالا «سی.ان.ان» نوشته است، بر اساس گزارش گروه تحقیقاتی مستقر در واشنگتن به نام «India Hate Lab»
تعداد سخنان مشوق نفرت که اقلیتهای مسلمان و مسیحی را هدف قرار میدهند، از 668 مورد در سال 2023 به 1165 مورد در سال 2024 افزایش یافته است که یک جهش 74 درصدی را نشان میدهد. اکثریت این موارد، یعنی چیزی حدود 98 درصد، مسلمانان را هدف قرار داده است. مواضع «نفرت پراکن» در هند در سال ۲۰۲۴ یک مسیر هشدار دهنده را دنبال کرده که عمیقاً با جاهطلبیهای ایدئولوژیک حزب حاکم بهاراتیا جاناتا و در سطح بالاتر
- جنبش ملیگرای هندو- در هم تنیده بود. در این میان شخص نخستوزیر «نارندرا مودی» نقش تعیینکنندهای در افزایش نفرت علیه اقلیتها به خصوص مسلمانان دارد. مؤدی که در انتخابات سال گذشته برای سومین بار پیروز شد، مدتهاست توسط منتقدان به دامن زدن به تنشهای مذهبی و تحریک خشونت علیه مسلمانان و سایر اقلیتها متهم شده است. منتقدان میگویند هند در قانون اساسی یک کشور «سکولار» و غیرمذهبی است اما از یک دهه پیش که مؤدی و حزبش به قدرت رسیدهاند این کشور عملاً به مکان تاختوتاز گروههای افراطی و هندو تبدیل شده که جایی برای اقلیتها در آن نیست. آنطور که «شفقنا» نوشته است، براساس این گزارش سالیانه، هندوهای افراطی از واژگانی چون بیگانهها، خارجیها و متجاوزانِ غیرهندی برای توصیف مسلمانان و مسیحیان استفاده کردهاند. این گزارش تأکید میکند اعضای حزب حاکم حدود ۳۰ درصد از سخنان نفرتپراکن سال گذشته را سازماندهی کردهاند که تقریباً ۶ برابر نسبت به سال قبل افزایش داشته است و رهبران حزب حاکم نیز ۴۵۲ سخنرانی نفرتپراکن کردند که ۳۵۰ درصد نسبت به سال قبل افزایش داشته است.
گفتنی است، افزایش چشمگیر سخنان نفرتپراکن علیه مسلمانان در هند، آن هم در سایه حکمرانی حزب بهاراتیا جاناتا و نخستوزیری نارندرا مودی، نشان از تغییر نگرانکننده فضای اجتماعی و سیاسی این کشور دارد. روند رو به رشد سیاستهای اسلامستیزانه، از جمله اصلاحات تبعیضآمیز در قوانین شهروندی، محدودیتهای مذهبی، و افزایش خشونتهای فرقهای، نهتنها اصل موسوم به «سکولاریسمِ» مندرج در قانون اساسی هند را زیر سؤال برده، بلکه زمینهساز تضعیف همزیستی مسالمتآمیز در این کشور چندفرهنگی شده است. تجربه تاریخی نشان داده است که سیاستهای مبتنی بر نفرت، در بلندمدت پیامدهای فاجعهباری برای یک جامعه دارد؛ از افزایش نارضایتی داخلی گرفته تا احتمال درگیریهای گستردهتر. هند به عنوان یکی از قدرتهای نوظهور جهانی، برای حفظ جایگاه خود در عرصه بینالمللی، نیازمند اتخاذ سیاستهایی است که به وحدت ملی و احترام به حقوق اقلیتها بینجامد، نه سیاستهایی که تنها موجب تعمیق شکافهای اجتماعی و دینی شود. این مطلب اهمیت ویژهای پیدا میکند وقتی توجه کنیم این اقلیت 200 میلیون جمعیت دارد و هیچ طوری قابل حذف نیست.
همچنین مسلمانان هند نهتنها امروز یکی از بزرگترین اقلیتهای این کشور را تشکیل میدهند، بلکه در طول تاریخ، نقشی اساسی در استقلال هند از استعمار انگلیس ایفا کردهاند. از جنبش استقلالطلبانه هند در قرن نوزدهم تا تشکیل کنگره ملی هند، رهبران مسلمان در کنار همتایان هندو و سیکمذهب خود، علیه استعمارگران مبارزه کردند. یکی از برجستهترین چهرههای این دوران «مولانا ابوالکلام آزاد» بود که به عنوان یکی از رهبران کنگره ملی هند و اولین وزیر آموزش این کشور، نقشی اساسی در مبارزه برای آزادی و همچنین تقویت وحدت ملی ایفا کرد. همچنین، «خان عبدالغفار خان»، که به «گاندی سرخ» معروف بود، با تأسیس جنبش صلحآمیز «خدای خدمتگار» علیه استعمار انگلیس جنگید و از طرفداران استقلال هند یکپارچه بود. مسلمانان در جنبش «نهضت خلافت» (1919-1924) نیز نقشی محوری داشتند که در همراهی با جنبش عدم همکاری «مهاتما گاندیِ» بزرگ، فشار گستردهای بر انگلیس وارد کرد. اما با وجود این مشارکت پُررنگ، پس از استقلال در سال ۱۹۴۷، تقسیم هند و پاکستان، شکاف عمیقی میان جوامع مسلمان و هندو ایجاد کرد. امروز، در حالی که مسلمانان همچنان بخش جداییناپذیر از هویت تاریخی و فرهنگی هند هستند، با چالشهای جدیدی در زمینه حقوق شهروندی، تبعیض سیستماتیک و افزایش نفرتپراکنی مواجهاند که آینده همزیستی در این کشور را با پرسشهای جدی روبهرو کرده است.